Geboorteshoot van Elsie-Ivy

Op 17 december kreeg ik een mailtje of ik informatie kon sturen wat betreft een geboorteshoot. Mevrouw had op mijn facebookpagina foto's gezien en vond ze prachtig. Het is altijd leuk om een compliment te krijgen en omdat mevrouw had vertelt in de mail dat ze bijna ging bevallen, startte ik meteen de pc op om de gevraagde informatie te mailen.

De volgende dag mailde ze me dat zij en haar man graag foto's wilde van de geboorte van hun kindje aangezien hun familie in het buitenland woonde. Op deze manier zouden ze hun familie toch kunnen laten zien aan hun familie.

Omdat ze al 38 weken zwanger was, maakte we snel een afspraak voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek op 21 december 2016.

 

In het kennismakingsgesprek hebben we besproken waar en hoe ze zou gaan bevallen. Hoai wilde dolgraag in bad bevallen. Dit werd voor mij ook een nieuwe uitdaging en ervaring,

dat had ik nog niet eerder gedaan! We hebben nog heerlijk zitten kletsen over hun familie

in het buitenland. Haar familie in Vietnam en zijn familie in Frankrijk. Het werd dus een internationaal kindje, leuk!

Ze was 30 december 2016 uitgerekend, het kon dus ieder moment gebeuren. Ik ging daar de deur uit met de mededeling dat ze me moesten bellen zodra ze aan de gang ging.

Ook al was het midden in de nacht!

 1 dag nadat ik was geweest, kreeg ik ook de opdracht om een foto te maken voor het geboortekaartje. Hoe cool is dat dan!

 

Stiekem hoopte ik op dat ze op oudjaar ging bevallen. Wat zou het ontzettend mooi zijn om de eerste baby van 2017 te mogen fotograferen! Helaas gebeurde er met oud&nieuw niks.

 

We appten bijna iedere dag over hoe het er voor stond, wanneer ze nog op controle moest,

maar de baby liet maar op zich wachten....

Ondertussen voorspelde de weerman op tv slecht weer, het zal toch niet zo zijn dat de baby in de nacht van 7 januari 2017 komen, als er ijzel voorspeld werd in de ochtend? We appten weer en spraken af dat als het toch de 7e zou zijn, ik niet kwam ivm het hele slechte weer.

Het KNMI had code oranje afgegeven en veiligheid gaat voor alles.

Ik vond dit erg jammer, en zou wel kijken hoe het weer zou zijn als ik een belletje kreeg.

 

Op 6 januari 2017 kreeg ik om 9.21 uur een app. Hoai had al vanaf 7 uur s' ochtends buikpijn/krampen....het kwam en het ging weer. Om 10 uur had ze een controle-afspraak in het ziekenhuis. Om 13 uur werd ze naar huis gestuurd, nog steeds buikpijn maar geen ontsluiting.

S'avonds om 20 uur nog even geappt maar geen weeën, alleen buikpijn. Ik ben maar op tijd gaan slapen want mijn voorgevoel zei dat ik wel een telefoontje zou krijgen s'nachts.

 

Om 2.42 kreeg ik een app. De bevalling was begonnen, Hoai had 1 cm. ontsluiting en ze vertrokken naar het ziekenhuis.

6.22 uur: Pascal appte me dat Hoai 3 cm. ontsluiting had. Het ijzelde in mijn woonplaats, dus hadden we besloten dat ik niet kwam...helaas. Ik kreeg verder geen belletje of app, dus appte ik zelf om 12.25 uur me de vraag of de baby al geboren was. Hoai had pas 5 cm. ontsluiting en de dokter zou om 13 uur komen checken. Hopelijk hadden ze dan wat meer nieuws.

 

Om 13.22 uur kreeg ik een app dat ze inmiddels 7 cm. ontsluiting had en dat ze de volgende controle om 15.30 uur zouden doen. Als ze volledige ontsluiting zou hebben, zou het nog een uur duren voordat ze mocht gaan persen i.v.m. de ruggenprik die ze had gehad. De weeën waren zo heftig en snel achter elkaar dat ze het anders niet meer volhield!

 

Ik ben in de auto gesprongen en om 14.30 uur was ik in het ziekenhuis. Pascal had me in de hal opgehaald en vertelde dat Hoai net in slaap was gevallen. Onder het genot van een drankje hebben we even bijgekletst. Ze had vannacht de weeën opgevangen in bad, maar omdat de baby in het vruchtwater had gepoept, mocht ze niet in bad bevallen.

 

Ze had maar een klein uurtje gedoezeld, ik had inmiddels mijn spullen uitgepakt en was er helemaal klaar voor. Bij de controle van 16.30 uur bleek dat ze 9,5 cm. ontsluiting had, maar de baby was vermoedelijk een sterrenkijker. Om bevestiging te hebben hiervan werd er nog snel even een echo gemaakt. Helaas was het vermoeden juist. Er werd dus actie ondernomen om de baby toch nog te laten draaien, anders kon ze niet gaan persen! Hoai werd in een positie gelegd (lees: op handen en knieën gezet) die de  All Fours-houding genoemd. Voor Hoai was dit niet makkelijk omdat ze al weinig gevoel in haar benen had.

Tot overmaat van ramp had ze ook, vanaf het moment dat ik binnenkwam, al 3x gespuugd en koorts. Het spugen was een teken van het lichaam dat het zich aan het voorbereiden was op de bevalling. De koorts was een een bijverschijnsel van de ruggenprik. Desalniettemin erg vervelend en hier kreeg ze dan ook nog een zetpil voor.

 

Om 17.45 uur kwamen de verloskundige Joke en verpleegkundige Anke weer controleren. Hoai werd weer terug op haar rug geholpen, maar door de ruggenprik voelde ze bijna de weeën niet. Ze waren natuurlijk wel te zien op de monitor waar zij en de baby op aangesloten waren. Dus op basis wat er op de monitor te zien was, mocht ze een beetje mee gaan drukken als ze weer een wee had.

Pascal en ik zijn snel nog iets gaan eten in het restaurant. Een beetje in opdracht van Joke, anders kon het wel eens heel lang gaan duren voordat we weer iets konden eten. Om 18.45 uur waren we weer terug. Geen verandering.....dus maar weer wachten......

 

EINDELIJK......om 19.50 uur mocht ze gaan persen!!!!!!

Gelukkig had de All-force-houding geholpen en lag de baby goed. Maar omdat Hoai natuurlijk al behoorlijk uitgeput was en het een grote baby was omdat ze ook 8 dagen overtijd was, werd er om 20.50 uur besloten om Hoai te helpen door haar, gelukkig met verdoving, in te knippen.

Toen dit eenmaal gedaan was, is Elsie-Ivy om 21.02 geboren.

Wat was ze mooi, beetje groen van de meconium, en groot!!!!

Ook had ze meteen haar ogen open en keek ze meteen de wijde wereld in!!!

 

Hoai en Pascal hadden ervoor gekozen om navelstrengbloed te doneren, wat ik een supermooi en gul gebaar vind. Nadat de navelstreng was doorgeknipt door kersverse vader Pascal, werd uit de navelstreng die met de placenta verbonden was bloed afgetapt in het daarvoor bestemde zakje. Zakje? zeg maar gerust een zak waar ongeveer 300 ml. bloed in kan. Omdat de navelstreng erg lang was, werd er voor Sanquin 250 ml. bloed verzameld. Dit is ontzettend veel. Mocht je hier meer informatie over willen, dan kun je dat HIER lezen.

 

Nu was het wachten op de placenta.  Hoai en Pascal konden hun geluk niet op met hun kerngezonde dochter. Elsie-Ivy werd aan de borst gelegd en begon meteen te drinken.

Helaas kwam de placenta niet los, ook niet met medicijnen en werd Hoai om 22 uur naar de OK gebracht.

 

Daar zaten wij dan, Pascal met Elsie-Ivy op de arm en ik. Verpleegster Anke zou zo terugkomen om de baby na te kijken en aan te kleden. Dat duurde gelukkig niet zo lang. Normaal gesproken zat het er voor mij op, maar het voelde niet goed om Pascal alleen te laten met de baby. Ook wilde ik in overleg met Hoai erbij nog even kijken welke foto we zouden nemen voor het geboortekaartje.

 

De kinderarts was er rond 22.30 uur om Elsie-Ivy grondig na te kijken. Alles was gelukkig goed. Ondertussen kwam de gynaecoloog langs om te vertellen dat Hoai geopereerd was en inmiddels op de uitslaapkamer lag. We vertrokken bepakt en bezakt een verdieping hoger naar de kraamafdeling, daar werden we liefdevol opgevangen. Nu was het wachten totdat Hoai terug was op de kamer. Ondertussen sliep Elsie-Ivy heerlijk in haar bedje en was er voor mij de gelegenheid om nog een paar plaatjes te schieten.

 

00.20 uur, inmiddels 8 januari 2017 dus, Hoai werd in haar bed de kamer opgereden. Ze had maar een roesje gehad en was dus gelukkig goed aanspreekbaar. Pascal kon nu eindelijk even een luchtje gaan scheppen buiten, terwijl Hoai even lekker gewassen werd. Toen Pascal weer terug was, werd Elsie-Ivy aan de borst gelegd. Helaas had ze hier geen behoefte aan en besloten we foto's te maken voor het geboortekaartje. Toen ik de foto's had, inmiddels 00.45 uur, kon ik lekker naar huis. In dit geval hoefde ik niet meteen achter mijn pc te kruipen om de foto te bewerken en door te sturen, want de drukkerij was op zondag dicht. Ik kon dus nu lekker mijn bedje in. 

 

De volgende dag mochten Hoai en Pascal samen met Elsie-Ivy om 12 uur naar huis. Wat is Hoai een lieve en ontzettend sterke vrouw. Het heeft haar zoveel kracht gekost om Elsie-Ivy op de wereld te zetten! En natuurlijk Pascal niet te vergeten, ondanks zijn zenuwen (wat iedere man heeft) heeft hij zijn vrouw geweldig ondersteund!

 

Dit was voor mij tot nu toe de langste geboorteshoot die ik ooit heb gefotografeerd, maar ik had het voor geen goud willen missen! 

Al zeg ik het zelf, de foto's zijn geweldig geworden, met dank aan het personeel van het Amphia ziekenhuis te Breda. Zij zijn het inmiddels wel gewend dat er tegenwoordig foto's worden genomen voor een geboorteshoot.

 

De foto's geven precies de sfeer en emotie weer, waar ik zo van hou!!!

Laat gerust een reactie hieronder achter,

 

X Saskia

Reactie schrijven

Commentaren: 0